Var Jesus kvit?

Då eg gjekk på barneskulen var eg av ei formeining av at eg burde vere Sancta Lucia fordi eg hadde langt lyst hår.  Venninna mi meinte ho burde vere Lucia for ho hadde lysare hår enn eg.  Det enda ofte opp med at det var den tredje venninna vår som vart Lucia. Ho hadde brunt hår, og det var ikkje alltid ho hadde langt hår ein gong.  Eg trur ho fekk vere Lucia, nettopp fordi ho var så utypisk Lucia, i alle fall  om  ein samanlikna med det bilete vi hadde av martyren frå Sicilia. Som vaksen kan eg ikkje hugse å ha sett bilete av ho med langt, lyst  hår.  Er det lyset i kransen som gjer at vi har ei formeining om at Lucia skal vere både lys i huda og i håret?  

Dei siste dagane har det herja ein diskusjon i Sverige etter at varehuset Åhlèns brukte ein mørhuda unge ikledd Luciakostyme. Kommentarfeltet gjekk bananas. Folk lirte av seg dei mest utrulege ytringane, flest rasistiske...  MOT EIT BARN!!!!   Kva er det som skjer med folk?  Greitt at Luciafeiringa nok står sterkare i Sverige enn i Noreg, men eg trudde verkeleg at vi var komne lenger  i 2016.  

Fyrste gongen eg såg bilete, sto det over: Dette bilete har skapt storm på internett.  Ja ha, tenkte eg. Kva er gale med det då?  Er det levande lys? Noko som kan brenne? Er klea på bilete produsert under farlege forhold?  Då eg fann ut kva som hadde skapt stormen, at ungen berre  hadde feil hudfarge, vart eg oppriktig lei meg. Lei meg fordi eg veit at slike haldningar finnast rundt oss,  lei meg fordi born blir sett på som ein trussel mot nordiske tradisjonar ( tradisjonar som faktisk er frå Syd-Europa) fordi dei har feil pigmentfordeling i huda i forhold til det som er ynskjeleg her nord, lei meg fordi nokre menneske er så grunne.  Martin Melin (svensk politikjekkas)  skreiv på instagram at han ville rulle desse hatarane inn i filt, bysse dei forsiktig og seie at det ikkje er så farleg. Akkurat det kunne eg og ha tenkt meg å gjere.  Heldigvis, så har hatet fått motsvar. Det har hagla på med støtteerklæringar både til Åhlens og til barnet sin familie.  Familien har likevel valgt å få fjerna bilete frå internett på grunn av for stort påtrykk av negative tilbakemeldingar.   Åhlens skriv meir om dette i lenkja under. 

Åhlens kommentar

Det er ikkje ofte eg skriv slike innlegg, men akkurat no måtte eg berre få det ut.  Det vart litt for personleg og litt for sårt, men det får gå for denne gong.
Neste innlegg må heller bli noko som er litt meir festleg- kanskje litt kakebaking frå Ta kaka :)

Kraftstasjonen i Måløy

Etter at vi hadde vore på nokre møter i Måløy i dag, fann eg og ho mor ut at vi skulle prøve ut Kraftstasjonen.  Eg har ikkje vore der tidlegare, men eg har høyrt mykje bra om staden. Ein kan seie mykje rart om Instagram og Facebook, men at ein kan snappe opp eit og anna tips til mat, det er  i alle fall sikkert. So og i vårt tilfelle. Mange av våre vener har ete på Kraftstasjonen, og lagt ut det eine etter det andre bilete.
Vi møtte opp, vart vist til eit bord og fekk meny for å bestille. Vi hadde eigentleg bestemt oss på førehand, for på utsida reklamerte dei for salat med torsketunger i tempura. Eg held meg til andre kroppsdelar og dyr, så eg bestilte hamburger av oksehøgrygg. Etter forholdsvis kort ventetid, så kom maten, og no såg vi verkeleg kvifor folk tek bilete av maten.  Eg var jo grisesvolta, så bileta vart deretter ( rakk berre å ta eitt før eg måtte hive i meg maten).

Maten smakte nydeleg. Vi som er medlemer i "Aslauget", veit å bruke adjektiva når det verkeleg er på sin plass, og i dette var ei slik stund.  Burgerbrødet var  mjukt og godt, bløytt i herleg dressing.  Sjølve burgeren var spenstig, utan å vere gummi, og smaken var himmelsk.  Ho mor sine torsketunger var lekre å sjå på, og smaken var ikkje noko å utsetje på heller. Og sidan det no var torsdag, så måtte vi jo sjølvsagt ha karamellpudding til dessert, ein dessert som sto i stil til resten av maten.  Skikkeleg deilig, med andre ord.
Som oppsummering, så kan ein vel seie at; det var mykje mat for pengane, lokalet var triveleg, viktigaste av alt; du følte deg velkomen. Servitøren og "kokkjen" var smilande og blide og lette å snakke med. God sos, som han far ville ha sagt :)

Eg slenger med nettstaden til herlegheita, slik at ein kan sjå kva ein har i vente. Pluss for meny på nettet. Heimesida til Kraftstasjonen

Rullfalleri

No er jula rett rundt hjørnet, og eg er som alltid evig optimistisk på mine eigne vegne med omsyn til juleførebuingane.  I år startar eg tidleg med rullen ( eller rulljen som eg likar å seie).
Eg har kjøpt meg nokre schwungar hos Joker på Flatraket, og då var det jo berre å setje i gang. Dette er lammerullar, så dei er litt små. Eg skøyta i hop to stykker, noko som resulterte i litt lapperull, men det er jo sjarmerande, ikkje sant?

Oppskrifta har eg fått låne av ho mor. Det er visst ei gammal,velbrukt ei.
Krydderblandinga eg bruker er omtrent slik ( til 1 1/2 kg kjøtt og 1 slagside).
3 ts salt
1 ts sukker
1 ts pepar
1 ts ingefær
1 ss hakka løk
2 plater gelantin ( då eg var lita lurte eg alltid på kva gelantinen vart brukt til. Det fann eg ut då Trude, som alltid har vore ein kløppar på kjøkkenet, skulle vise meg korleis vi skulle lage kokosbollar. Det resulterte i det som eg hugsar som verdas største kokosbolle. Og i tillegg smakte den heilt fantastisk).

Takk til Trude som stilte opp som stativ :) 

 

Eg startar med gelantin og krydder og legg kjøtt lagvis.  Når dette er gjort syr eg kjapt saman, før eg "påtar" rulljen i flaska som er i kledd ei strømpe ( og dette høyres nok veldig rart ut for dei som ikkje veit kva eg snakkar om).

 No skal rullen ligge litt  på kjøkkenbenken slik at han saftar seg ( ho mor sitt uttrykk), før eg legg den i kjøleskåpet.  Deretter frys eg den, før eg tek den opp for å koke den ca to dagar før eg skal bruke den. Dersom eg hugsar det, kan eg legge ut eit "etter bilete" når den er kokt og lagt i press.

Tenk om eg i år kunne greidd å lage eit innlegg frå Ta Kaka kvar veke. Det hadde vore noko det. Det betyr jo strengt tatt at eg må lage kaker og. Men, det er jo ikkje det verste ein kan gjere no rett før jul :) 

Vekeblad......

...er noko eg diggar. Og eg skriv diggar, sjølv om eg eigentleg er dritlei alle vekeblad. Eller ukeblad, som det heiter på fint..

Då eg var lita fekk vi varekasse frå Wiik på fastlandet. Tysdagane var det bladdag, det vil seie at mamma bestilte KK, Hjemmet, og av og til Norsk Ukeblad.  Vi barna, det vil seie eg og Pappa, fekk Donald Duck.  Pappa skulle lese det fyrst, deretter fekk eg det. Då broren min i ei periode budde heime, kom han etter pappa, men før meg.  Vi hadde heldigvis ei stilletidande einighet om at vi ikkje skulle avsløre krimgåta for dei andre.
Men, tilbake til vekeblada. Dei var stappfulle av deilige kakeoppskrifter. Side om side med slankekurar.  Eg hugsar at eg reiv ut slankeoppskriftene og hadde dei i permar. side om side med kakeoppskriftene. Litt sært ja, men så var eg og eit sært barn.
Eg var ei stund så opphengt i vekeblada og innhaldet der, at eg ønskte at eg var tjukk, slik at eg kunne slanke meg ved hjelp av ei av desse fantastiske slankekurane.
Besta mi spurte alltid om eg kunne gå inn til mamma og hente Hjemmet. Ho ville berre sjå rosene. Og eg tykte det var veldig rart at det var så mykje roser i Hjemmet.  Eg forsto etterkvart at det rett og slett var bileta som var interessante :)

I dag hylle vekeblada det naturlege. Det vil seie: dei som et kaker og slankar seg i same slengen. Triste historier om mannen som var spelegal og sto i med systra til kona som hadde mista jobben fordi ho var kleptoman og trist fordi ungane hadde flytta ut av huset og ho hadde ingen som ho kunne ta seg av lenger.......... Eller noko slikt.
Interiørblada hyller den individuelle stilen. Det vil seie : same stilen som alle andre har. Helst skal det vere kvitt og grått.  Alle har dei same lysestakane, dei same teppene, dei same lampane og så vidare.

Men, til sjuande og sist må ein ikkje gløyme kva vekeblada eigentleg er. Rein inspirasjon. Vil eg bake kake denne veka? Ja, då brukar eg kakesidene. Vil eg slanke meg? Ja då hiv eg meg på ein 5:2 kur, eller ein supersuppe-kur. Og eg må ærleg innrømme at det er godt å kunne drøyme seg vekk i andre sine heimar når din eigen liknar eit bomba grisefjøs.

Ja, eg mislikar sterkt glossy vekeblad. Og ja, eg elskar dei.
Så i morgon den dag skal eg kjøpe meg eit. Og eg er ikkje i slankemodus, så då vert det nok kaker.....

Tommelom.........

........i hovudet. Og det høver jo bra når ein skal skrive ein blogg.  Difor vert det litt hips om haps.
Men, eg kan jo alltids gje ut oppskrifta på verdas beste luff ---- heilt objektivt altså.
Eg er ikkje heil sikker på historia bak den, men eg trur det var ho mor som kom med den fyrst. Sidan eg brukte oppskrifta fyrste gong, har eg  teke det som passar i.  Det kan vere å røre inn eit ekstra egg, litt havsalt på toppen, eller ekstra smakstilsetning i deiga. Den smakar himmelsk til tapas, lasagne, med sukker på, med sirup på, med godt smør på, utan noko på, rett og slett den ultimate "all round-luffen".  Forøvrig så kjem uttrykket luff frå Besta. Ho lagde aldri loff, men luff.
Well, her kjem herligheta:

"Verdas beste fletteluff"
ca 7 dl mjølk
ca 70 gram smør
ca 1/2-1 pk gjær
1 klype salt
Kveitemjøl til deiga blir passeleg.

Smelt smøret, hell i melka og varm opp blandinga til 37 grader. Hell i bakebollen og rør ut gjæra. Tilsett saltet. Rør inn mjølet til ei fast og god deig. La den heve i ca 30-45 minutt.
Kvelv deiga ut på bakebordet, del den i to. Del deretter kva del i tre og flett ei fin og jamn flette.  ( Du treng faktisk ikkje flettebok for å få dette til, men det kunne jo ha  vore artig å prøve).
Sett fletteluffen til heving, ca 20 minutt.
Før du puttar brøda i omnen på midterste rist, penslar du dei med egg og strør over det du vil. Eg brukar valmuefrø, men du kan og bruke sesamfrø, grillkrydder, eller havsalt.
Steik i ca 20-25 minutt på 225 grader.
Avkjøl på rist.

Og eg vil med ein gong få beklage mine unøyaktige oppskrifter.  Når ein tek det meste på slump, så vert det litt vanskeleg med måla. Mi erfaring er at det går som regel bra.

OG ikkje eit einaste bilete fann eg av luffen... Det må jo tyde på at den var så god at den vart oppeten før eg rakk å ta bilete. ( Det er jo lov å tru det, eller hur?), eller så er dette verdas meste kjedelege og udokmenterte blogg.  Anyway: Ha ein fin fredag.

Kaketilståing og gåve til Sørlandet :)

Eg er ei skam for heile bakeriprosjektet mitt. No er det straks vesle julafta, og eg sit her med sjakkruter og berlinerkransar, julebrød og nokre grovbrød, kjøpte peparkake og kjøpte sjokoladekjeks.  Og eg seier ingenting på å kjøpe julekaker. Slik livet til mange har blitt, så seier det seg sjølv at ein ikkje får tid til å bake sju slag, med mindre du skal vere superwoman og klar alt, både heimelaga peparkakehus, nedvaska kjøkken og stove, sju slag, heimelaga julekort, fint dekorerte pakkar, og heimelaga snacksgåver til vener og kjente. Men, og det er eit stort men. Eg har jo utbasunert ganske kraftig at eg i løpet av sommarferien skulle bake mange slag frå Ta kaka-boka. Det vart vel, tja, la meg sjå, ca tre kakesortar, og når jula kjem, bakemånaden over alle, så greier eg ikkje å stille opp med meir enn tre sortar frå denne boka. Skammeleg. Ja ja, nei nei, som ho seier, nissemora på Månetoppen. Eg har gjort og laga mykje anna. I dag foreksempel, laga eg herleg spaghetti og kjøtdeig.  Vi må ikkje gløyme kvardagsmaten opp i all festen.( sånn, nok trøyst til meg sjølv).

I dag har eg ordna ein julepakke og :)  Kanskje Fru Tone snart får besøk. Det ekje godt å seie,du.  Og når ho får det, så kan ho seie at dette var ei lita påminning om eit flott sommarminne, og at dette kanskje er noko som det berre skal vere to om, dersom ein kan ordne barnevakt ein time eller to. Det ekje godt å seie,du.  Ja, ja.. nei, nei.  Natt her no.  I morgon durar vi av garde inn i fjorden.
God jul til dykk to-tre som les bloggen :)
Og ja....... Joe Cocker døydde i dag-... trasig når dei gode,gamle travarane tek til å felle frå. Lastar opp ein link av min favoritt.....:)
Now that you're gone

Den fjerde rytter av Agatha Christie

Sjeldan har eg lese ei bok som startar så bra som denne: Kaffemaskinen bak meg hveste som en tirret slange. Det var noe uhyggelig, illevarslende ved lyden. Slik er det vel med de fleste lyder i vår moderne verden, tenkte jeg.  Det lammende brølet fra jetfly som lyner over himmelen, den tunge, truende rumlingen av togene i undergrunnsbanen når de nærmer seg, de digre trailerne som får hele huset til å skjelve, ja selv småstøyen fra vaskemaskiner, kjøleskap,trykkokere og støvsugere-de kan være til aldri så stor velsignelse, likevel føler en seg alltid litt på vakt overfor dem. "Pass deg",sier de liksom . "Jeg er en fanget ånd som må tjene deg, men hvis jeg slipper fri.......".  Dette er ein mann sine tankar medan han sit på eit av nymotens kaffibar i Chelsea på 1950/60-talet (boka kom ut i 1963 under tittelen "The pale horse").
Noko av det  spennande med denne boka er tankane rundt det å skrive.  Hovudpersonen,Mark Easterbrook, besøker venninna si Ariadne Oliver som har ei aldri så lita skrivesperre. Det er lett å myrde folk, og i fyrste omgang vite kven mordaren er. Det vanskelege er å tåkelegge det heile og villeie lesaren.  Eg mistenkjer Fru. Christie å skrive seg sjølv litt inn i denne rolla.

Eg les 6.opplag som kom ut i 1985. Etter å ha sett på lånekortet, har ikkje denne boka vore mykje ute og sett seg om i kommuna. Den har blitt lånt ut 25 gonger frå 1986-2014.  Det hadde vore stas om fleire kunne fått auga opp for denne boka, som ikkje er ei Hercule Poirot-bok, men det gjer absolutt ingentingenling :)