Det er so underleg.

Det er so underleg no om dagen.
Vi er på stader der vi ikkje skal vere. Vi er heime. Jobbar heimafrå. Elevar går på skule heimafrå. Folk som skulle ha vore på jobb er heime fordi arbeidsplassen deira er tvungen til å stenge, eller begrense antal folk. Alt for å ikkje spre smitte. Folk er ikkje heime fordi dei kan, men fordi dei må. Kattar og hundar lurer på kvifor eigaren har okkupert huset deira i denne perioden, og hunden håpar eigaren  no forstår kvifor han tygg på møblane når han er aleine heime heile dagen
(dette er teken ut av ulike meme og ikkje søje ta eige bryst).
Ha litt omsut for dei som sit einsame rundt om. Ta ein telefon, spør om du kan hjelpe til med noko. Berre å vite at nokon er der om det skulle vere noko, kan lette på den litt gufne kjensla mange nok sit med no. Å gjennomføre ei telefonsamtale kan ta fem minutt og vere ein liten sak for den som ringer, men for den som tek i mot samtalen og kanskje får ei stemme gjennom lufta, kanskje den einaste levande stemma ein har høyrt på nokre dagar, so kan det bety all verden. Berre gjer det!
Lærarar sit heime og underviser elevane sine, elevar som kanskje ikkje har dei beste heimeforholda. Korleis skal ein på best mogleg måte  hjelpe dei på denne måten?
Folk er  kalla ut til å hjelpe til som helsearbeidarar, folk med helsefagleg bakgrunn. Dei og er på stader dei eigentleg ikkje skal vere.
Nokre er akkurat der dei skal vere: Alle som jobbar med å hjelpe alle andre. Her kunne eg ha nevnt mange yrkesgrupper, men vi ser no at alle er avhengig av kvarandre. Som ein veldig klok kar sa(SEJ, du veit kven du er om du les det): Vi er alle viktige, men vi er viktige på ulike tidspunkt. Akkurat no er det dei som steller med sjuke, driv smittevern, jobbar i butikken, køyrer ut varer, tømmer avfall, reinhaldarar, vaskeriansatte m.fl som er dei mest synlege.

Det er so underleg.
Det er underleg å sjå bilete frå Italia, Spania, USA og Storbritannia.  Pulserande byar som Oslo, New York, Paris og London går so vidt rundt. Det er so vidt det står til liv. Kyrkjene fyllest med døde mennesker, alle dei døde vert berre tal i statistikken. Ein del av dagens tal. Ein gløymer litt at dette er nokon si bestemor og bestefar, tante, onkel, kjæraste og ven, ektemann og hustru, son og dotter. Dette er ekte mennesker.  Ekte mennesker med levd liv bak seg og mange hadde eit lang framtid foran seg.
Det er underleg å vere del av ei verd der alt står på vent. Det er som heile verda er ei øy, og ferja er innstilt. Vi er på mange måtar overlatt til oss sjølve. Vi er avhengig av at naboen, medmenneska våre, tek ansvar, held seg heime, vaskar seg på henda og held avstand.

Det er underleg kor vand ein vert med ting slik dei har vore før. For mange år sidan las eg eit invervju med Liv Ullmann. Ho hadde besøkt ein fattig landsby, eg trur det var i eit land i Afrika ein stad. Ho sa til seg sjølv at ho ikkje skulle vere so snar med å klage over ting. Då ho kom på flyet på veg heimatt, tok ho seg sjølv i å klage over at kaffien var for kald.
Vi mennesker er nok slik. Vi gløymer so lett. Difor: Når alt dette er over, når alt er tilbake til normalen, kan du då minne meg på alt eg saknar?  Når livet kjem tilbake til sin vante gang, og eg tek til å bli lei av maset i kvardagen, kan du då minne meg på det?
Når eg vert lei av køen på butikken, når eg tek meg i å bli irritert på arbeidskameratane mine, familiemedlemmer,medøybuarane mine, når elevane bråkar i klasserommet, når eg må vente på maten på restauranten, når frisøren seier "ops" når ho klipper meg, når eg vert freista til å kjøpe på internett i stadenfor å ta den ekstra turen til butikken, når jentene vil ha fest heime hos oss, når eg vaknar av alarmen klokka 05.45 og heller vil vere heim, men må reise på jobb. Kan du minne meg på at det er dette som er det eigentlege livet, livet vi er vande med.
Det er underleg at eg skal sitje og sakna å vere impulsiv, eg som stort sett berre er impulsiv når eg får tenkt meg om nokre dagar. Kan du minne meg på gleda over å vere impulsiv, at det ikkje er sjølvsagt? 
Det er so underleg, men samstundes so fint kor tilpasningsdyktige vi er og måten vi syner omsut for folk. Ja, det finst egoistar alle stader, men stort sett er folk fine. Stort sett. Det gjev meg håp, også for tida etterpå. Kanskje vi vert eit rausare samfunn. Kanskje vi greier å tenke litt framover, tenkje at vi må ha mat og ulike hjelpemiddel tilgjengeleg. Kanskje vi endrar reisevaner. Kanskje vi ser andre løysingar.
Det er so underleg korleis verda held pusten medan viruset herjar. Eg ser fram i mot å klemme, sjølv om eg ikkje er ein klemmar. Eg kjem til å klemme folk, herifrå til Hønefoss. De er herved advart. Men de må minne meg på det. Det er litt underleg.

Marmorkake dedikert til Vidunderfull

Denne oppskrifta er dedikert til dei som kanskje ikkje alltid fiksar å lage kake, men som er god til andre ting.  Eg tenkjer då fyrst og fremst på fine Ingrid O. Volden.  Ho seier sjølv ho ikkje er so god til å lage kake, men heldigvis for oss andre, så er ho jævelsk god til å skrive gode bøker.
Du kan sjekke ut bøkene her : https://www.aschehoug.no/Forfattere/Vaare-forfattere/Ingrid-Ovedie_Volden

Til alle dei med OCD; sorry for at kaka ikkje ligg på midten. Eg skal innrømme at det irriterar meg og.

Eg skal ikkje seie at den er so enkel at sjølv mor kan klare det, men den er ikkje so langt i frå. Oppskrifta er sjølvsagt teken ut av Takaka-boka.

Vidunderfulls Marmorkake:
300 gram smør ( eg var heilt kreise, tok 304 gram)
300 gram sukker
3 ts vaniljesukker
4 store egg
350 gram kveitemjøl (heilt kreisei her og) 
3 ts bakepulver
1 1/2 dl kaffifløyte ( eg er ingen storforbrukar av kaffifløyte, hallo, eg er ikkje 80 år heller.  Istadenfor den herlege kaffifløyta, brukte eg lettmelk. Det funka fett)
3 ss kakao.

175 grader på nederste rille i 50-60 minutt.

1. Rør smør og sukker og vaniljesukker kvitt og rør inn eit egg om gongen.

Bakerebellbevis 1. 4 gram over det som skal vere i oppskrifta. 

2. Bland mjøl og bakepulver og rør det inn i smørkremen vekselvis med fløyta/melka

Bakerebellbevis nummer 2 

3. Ta av 1/3 av røra og bland kakaoen i den.



4.  Legg lys og mørk røre lagvis i godt smurt form. Her kan du enten bruke 2 brødformer som er 1 1/2 liter eller ei randform. ( Ei randform er ei rund form med ein tut i midten. Det er ei slik form som eg aldri skjønte vitsen med då eg var lita)

Den lyse røra skal vere på botnen og toppen. Eller gjer som eg; legg litt hulter til bulter.

5. Tilslutt så trekk du ein gaffel gjennom røra slik at den får marmormønsteret.

6. Steik kaka på nederste rille  i omnen til kaka er gjennomsteikt. Steiketida kan variere, så er du litt smart, sjekkar du om kaka er steikt litt før steiketida er slutt.



Og dett var dett. God kake. God bok!

Sånn over snittet godt brød.....

I dag skulle eg skrive nokre velvalde ord, tenkte eg. Men orda kom ikkje.
So no sit eg her og lurer på om eg rett og slett skal gje dokker oppskrift på verdas beste brød.  Heilt objektivt.
Eller, det er i grunnen ei basisoppskrift, og så kan ein jo putte i det ein vil.
No skal det seiast at eg eigentleg ikkje brukar oppskrift, så eg tek litt av ditt og litt av datt. Eg har forsøkt å måle det sånn nokonlunde. Oppskrifta er litt "for Dummies", men det står vi i. Ikkje sant?

1,2 l lunka vatn
50 gram gjær
ca 1/2 dl soyaolje
1 ts salt
ca 500 gram grovkveite
ca 500 gram - 1 kg kveitemjøl ( her må ein berre prøve seg fram til deiga vert fast og slepp bakebollen. Ikkje ta i for mykje i starten)


Varm opp vatnet til omlag 37 grader. Løys opp gjæra i vatnet i lag med olje og salt.

Ha i  grovkveita. Elt godt. Eg brukar kjøkkenmaskin, men dette er og godt muskelarbeid.

Når eg brukar kjøkkenmaskin, så vel eg å bruke K-kroken fyrst, slik at alt vert blanda i hop. Eltekroken tek eg på til slutt.

Set til kveitemjølet litt etter litt til deiga har ein glatt og fin konsistens som slepp bakebollen.
Hev  i 30 minutt.






Del i to emner og legg brøda i godt smurte former ( 2 liter)
Hev i 15 minutt
Steik på nederste rille i omlag 40 minutt ved 210 grader.







La brøda kvile før du skjere i dei (lett å la seg friste til å smake på blodferske brød, men då risikerer ein å skvise heile brødet- been there, done that)

Fint om nokre av prøvekaninene kan gje meg tilbakemelding om oppskrifta er heilt på bærtur.

Kringlevrider Bollesen

Besta var heilt dronning til å lage kringler.  Då snakkar eg om kringler som inneholdt mykje godt, og gudane veit kva ho putta opp i.  Fløyte, rømme, egg, you name it.  Eg trur trangen til å putte alskens godsaker kom av dei trange tidene som var over, og at ein kunne faktisk tillate seg å bruke dei gode meieriprodukta i kvardagsmat og ikkje berre til fest. Eg mistenkjer i alle fall at svelene hennar var så gode,  nettopp på grunn av den høge andelen av sukkerr, fløyte og rømme. 

Når det gjeld kringleoppskrifta, så slit eg litt. Eg tykkjer eg høyrer ho: so tek du ein dæsj med det, ein god klatt med smør og ei hand med det, så det du ein slump vatn og to nevar med mjøl. Det er veldig vanskeleg å bake noko ut i frå desse kriteria. Nokon har fått tak i oppskrifta, men eg har ikkje fått meg til å skrive den ned.  Difor prøvde eg meg på ei oppskrift som står i Ta kaka, og etter å ha konferert med ei dreva bakstekjerring, så kom vi fram til at det nok var same oppskrifta. Dette var jo i grunnen veldig bra, for utgangspunktet for denne bloggen var jo nettopp å lage alle oppskriftene i Ta kaka.







Her kjem den:
Smørkringler
300 gram smør ( bør vere romtemperert) (( ikkje rompetemperert som minime føreslo ein gong))
50 gram gjær
3 dl vatn
800 gram mjøl
litt salt
Steikast ved 230 grader i om lag 10 minutt

1. Ha i mjølet og saltet i ein bolle, smuldre alt smøret i mjølet
2. Løys gjæren opp i vatnet og elt alt saman til ein deig
3. Lag kringle  og set dei på eit brett
4. Hev litt
5. Steik kringlene
(6. Og her føyer eg til noko som er veldig viktig for det ekte kringlesmaken: smør kringlene med smør med ein gong dei er tekne ut av omnen- står ikkje i Ta kaka)
Om eg skal seie det sjølv så smakte dei ikkje so hakkande gale, og ikkje heilt ulikt Besta sine.
Serverast med kvitost, brunost, sukker eller berre med smør.
Heilt på topp. 

Ein liten festivalguide

Eg er ein dreven festivalgjengar. Eg har aldri vore på Roskilde, ei heller Quart. Men eg har vore på Titanofestivalen (trekkspelfestival), og det er nok mykje det same ;)

No står snart verdas beste festival, Malakoff,  for døra, og vi er spenn klar. Små som store.
 Ungane skal vere med( ungar, tja, 13 og 15 år. Dei er vel heller for ungdomar å rekne) Uansett, eg vil dele nokre tips i høve det å ha med seg ungar/ungdomar  på festival.  For festival er kult, og det skal vere kult både for vaksen og ungar.

1. Dropp alkoholen. Ungane skal vere trygge på at om noko skjer, er det alltid nokon som kan ta seg av dei. Er du på festival aleine-køyr på.  Har du ansvar for ungar-vis måtehald.

2. Begrens merchandise. Bli enige på førehand kva de skal kjøpe eller kor mykje pengar de skal bruke på stæsj.  Dei fleste band i tillegg til festivalen sjølv, har mykje styr ein kan kjøpe. Det er alltids kjekt med eit minne, men å svi av fleire tusen på merch er eit dårleg eit.

3. Skal du på ein festival med eit "barnetrekkplaster" og resten av banda er uinteressante for ungane, så spel musikken for ungane, enten dei likar det eller ei.  Festival er ei heilhetsoppleving av alle banda, ikkje berre Marcus og Martinius i tjue minutt.  Køyr på med Biffy Clyro, Carpe, Åge Aleksandersen,Daniel Norgren og Dagny i bilen. Snikfestivaliser ungane.  Funkar fett :)

4. Ta med øyrepropper eller hørselsvern, og lær ungane til å bruke dei. Øyreproppene kan og brukast til noko anna.  Ellen og eg var på festivaldoen på Malakoff, og det var nok ei litt spesiell lukt der inne, for rett som det var tok Ellen proppene ut av øyra og stakk dei opp i nasa: "Er ein på festival, så er ein på festival" sa ho og gjekk på do.

5. Lær ungane at det er lov å danse og digge til musikken. Det kjedelegaste eg veit på konsert, er folk som står pinnestiv opp og ned og berre ser fram mot scena.  Musikk er formidling og kommunikasjon. No kan det hende at ungane vert griseflaue når du dansar og diggar, men det får ein stå i. Eg var med foreldra mine på trekkspelfestival, og det var sjeldan nokon som holdt taktfoten i ro når det vart spelt Carl Jularbo frå scena ( Kan samanliknast med når eg skal høyre heltane Biffy Clyro igjen :D).

6. Skriv telefonnummeret ditt på armen til ungane. Konsert betyr mykje folk, og det er fort gjort å komme bort i mengda.

Karpe Diem. Fantastisk show. 

7. Sjekk ut kva reglar som gjeld for festivalen du skal på.  Det er ingenting som er so flaut for ungane som å bli stoppa i innsjekkinga berre fordi han far måtte ha med seg paraplyen eller at ho mor på død og liv ville ta med seg den oppblåsbare sofaen og selfiestanga si.

8. Om det er sol og finever, så ikkje gløym å smørje ungan med solkrem.  Og ikkje minst: ha tilgjengeleg vatn.

Timbuktu på Malakoff. 

9. Ta med eit teppe til å sitje på. Små føter kan bli trøtte, og det er ikkje alltid det er godt med sitjeplassar. Då er det godt å ha eit teppe å slenge seg ned på.

10. Ha det kjekt.  La problema ligge att heime festivaldagen.  Ikkje start ein diskusjon om husrydding eller manglande innsats i heimen.


Har eg gløymt noko no?  Det har eg heilt sikkert, men poenget er som følgjer: Festival er  ei flott oppleving dersom ein tek nokre åtgjerder.

Eg, ein gamlisungdom

Eg likar gamle ting og nostalgi er mitt mellomnamn.  
Då eg var lita, høyrde eg på songar som var populær i førre generasjon, noko som førte til utallige timar med Frem fra glemselen på platespelaren.  Dei gamle skillingsvisene er framleis noko av dei kjæraste visene eg kan.  Vesleblakken td. er jo ei grinelåt som manglar sidestykke.  Tenk å vere 12 år, hesteeigar, og få servert denne tragiske låten om hesten som dør fordi han skal redde vesleguten.

Nostalgien gjer seg utslag i matvegen og, og i dag var det mandelsnittar som stod for tur.  Det smakar i grunnen ganske spesielt, men det er mindre nøye. Det smakar barndom og gamle damer på redningsforeining der gevinstane var tynne,tynne serviettar som var forma som hjarte eller sommarfuglar.  Akkurat slik smakar mandelsnitt.

Oppskrifta kjem her ( eg har spurt ho godaste Vivian om eg fekk dele den :)

Mandelsnitt
2 koppa kefir ( er ikkje det gammalt, så veit ikkje eg)
2 egg
2 koppar sukker
2 koppar smelta smør ( der anbefalar eg å kjøle ned smøret litt før du har det i deiga)
4 ts hjortesalt ( det riv godt i nasa, må vite)
4 mandeldråpar
kveitemjøl til passe deig.  Den må ikkje vere for klissete, men heller ikkje for hard.
 

1. Pisk kefir og egg godt saman. Tilsett så sukker og smelta, avkjølt smør, hjortesalt og mandeldråpar. Skift til eltekrok om du brukar kjøkkenmaskin.
2.Elt saman deiga med mjøl til passe deig.
3.Ta deiga på mjølete bakebord, del opp i 5-6 emner, rull lett saman og legg dei på plata. Trykk lett den.
4. Pensl med smelta smør i blanda litt kanel.

5,Steikast ved 180 grader midt i omnen til dei er gyldne. Eg steikte dei om lag 15-20 minutt

6. Når stengene er avkjølt, smør  du dei med melisglasur i blanda mandelessens.

Og når du har laga deg deilige ( som Besta ville ha sagt) mandelsnittar, så er det berre å setje på litt Frem fra glemselen, høyre på Vesleblakken, Lille Ragnhild, I en sal på hospitalet og Anna på søndagsskolen ( forferdeleg låt, men det var vel meininga og), grine ein skvett og berre nyte det :)

Mandelsnitt anno 2017. Takk og lov for at estetikken ikkje er det viktigaste. 

På heisatur til Oslo-bygda

Eg er ingen dreven turist. Eg likar meg best heime.  Men, eg tykkjer at det er viktig å bli kjent med landet vårt, og i år sto hovudstaden vår Oslo for tur.  Heller ferie i Noreg  enn sydenferie.
Så, kva møter meg når eg kjem til Oslo? Mange folk, bilar, trikkar, bussar, tog, båtar.  Her får du alt. Og alt er innanfor ein radius som er mogleg å nå på kort tid.  Målet for turen var å sjå så mykje som mogleg på nokre få dagar, og vi tok for oss dei mest kjende attraksjonane. Neste gong reiser vi heller ut i dei andre bydelane,
Det som slo meg som litt artig, at det dei kallar villastrøk i Oslo, er det vi her heime kallar byggefelt.  Einebustadar med hage.  Etter det eg har forstått, så bur eg i ein villa her heime, sjølv om eg ikkje tenker på det til dagleg.Då vi reiste ut over til Bygdøy Bygdelag, tenkte eg at dette er som heime, berre enda meir masse. Vi har ikkje eiga tennisbane, men vi har basarar, noko som vart reklamert for i det penere strøket.  Og når vi snakkar om penere strøk, så kjem ein jo ikkje utanom Frogner.  Eg har aldri snakka med ei frognerfrue, heller ikkje sett ei. Det må i så til felle vere i Se og Hør eller ein parodi som har blitt gjort av ein eller annan komikar.  Men det er eit klasseskille å reise rundt med t-bana i Oslo.  Du ser folk stige av og på. Og etter kvart lærte vi oss kven som skulle av på Majorstua og kven som skulle av på Holmenkollen.  Ja, eg er forutinntatt. Eg er eit menneske.

 

Aker Brygge var noko for seg sjølv. Det var noko anna enn ferjekaia heime. Aker Brygge er kult, hipt,sjarmerande og fullstendig tussete spør du meg.  og når du kjem til Tjuvholmen, då blir du slått av at det er fritt og naturleg, ironisk nok.  Men noko seier meg at det er ikkje alle som har tilgang der, likevel. Vektarar gjekk i området til stadighet, noko som var betryggande, men det fortel meg og at det kanskje ikkje er like kult for alle, t.d. dei som vektarane skal halde borte.  For Oslo er ikkje berre hipp hipp hurra for alle.  Tiggarar var det overalt, frå alle land. Og det mest skremmande var kanskje at dei var så unge, noko som gjorde eit ekstra sterkt inntrykk i og med at eg var i følge med ei jente som sikkert var like gammal som ho som sat på Karl Johan, skitten og skrinn. Aller helst ville eg ha teke ho med meg heim, spurt ho kva ho korleis ho hamna på gata, gitt ho ein klem og mykje mat, spelt litt musikk for ho og berre vore der.  Men, det er jo slikt som ikkje går an.  Og til slutt vert ein kanskje litt blind for folk som fell litt utanfor samfunnet. Ikkje veit eg.

Oslofolk er gode folk, høflege og smilande.  Den einaste gongen eg ikkje var heilt nøgd var då eg vart stoppa av ein selgar  på eit kjøpesenter i sentrum som ville prakke på meg ei salve som visstnok skulle gjere meg både vakker og ven.  Nei takk, sa eg.  Eg har naturleg skjønnhet......  
Men han var jo engelskmann, så han tels ikkje som ein gjennomsnittleg osloborgar.

Eg er glad i Oslo. Vi treng bygda og vi treng Oslo. Og Oslo treng bygda.  Oslo treng at folk kjem frå bygdene for å busetje seg der, besøke og fortelje ut i verda kor fint vi har det i hovudstaden.
Eg er i alle fall klar for ny Osloekspedisjon....

Astor Piazzolla, altså......

Noko av det flottaste innan musikken, må vere Astor Piazzolla sin Libertango.  Tango generelt er jo berre heilt snadderos, men noko betre enn skikkeleg argentinsk tango på eit trekkspel (bandoneon), det skal du leite lenge etter.  Libertango- Astor Piazzolla. Ein av dei flottaste versjonane

Eg har heile tida hatt Piazzolla i bakhovudet, men då dåverande kronprins Willelm av Nederland gifta seg med Maxima, som opphavleg kjem frå Argentina, fekk eg verkeleg augene opp for komponisten.   Faren til Maxima fekk ikkje vere med i bryllaupet på grunn av sanksjonar mot politikken som han var ein del av. Difor vart det ekstra sterkt då det vart framført ein tango skriven av Piazzolla. Eg hugsar eg sat og grein og grein.   Willelm og Maxima sitt bryllaup... sukk mitt hjerte, men brist ei.

Å spele tango er ikkje enkelt.  Du kan gjerne vere teknisk god på instrumentet, men om du manglar lidenskapen, så er du like langt. Då spelar du ikkje tango- då spelar du eit musikkstykke.

Dagens tips må bli: Put on some of that Piazzolla music :)

Var Jesus kvit?

Då eg gjekk på barneskulen var eg av ei formeining av at eg burde vere Sancta Lucia fordi eg hadde langt lyst hår.  Venninna mi meinte ho burde vere Lucia for ho hadde lysare hår enn eg.  Det enda ofte opp med at det var den tredje venninna vår som vart Lucia. Ho hadde brunt hår, og det var ikkje alltid ho hadde langt hår ein gong.  Eg trur ho fekk vere Lucia, nettopp fordi ho var så utypisk Lucia, i alle fall  om  ein samanlikna med det bilete vi hadde av martyren frå Sicilia. Som vaksen kan eg ikkje hugse å ha sett bilete av ho med langt, lyst  hår.  Er det lyset i kransen som gjer at vi har ei formeining om at Lucia skal vere både lys i huda og i håret?  

Dei siste dagane har det herja ein diskusjon i Sverige etter at varehuset Åhlèns brukte ein mørhuda unge ikledd Luciakostyme. Kommentarfeltet gjekk bananas. Folk lirte av seg dei mest utrulege ytringane, flest rasistiske...  MOT EIT BARN!!!!   Kva er det som skjer med folk?  Greitt at Luciafeiringa nok står sterkare i Sverige enn i Noreg, men eg trudde verkeleg at vi var komne lenger  i 2016.  

Fyrste gongen eg såg bilete, sto det over: Dette bilete har skapt storm på internett.  Ja ha, tenkte eg. Kva er gale med det då?  Er det levande lys? Noko som kan brenne? Er klea på bilete produsert under farlege forhold?  Då eg fann ut kva som hadde skapt stormen, at ungen berre  hadde feil hudfarge, vart eg oppriktig lei meg. Lei meg fordi eg veit at slike haldningar finnast rundt oss,  lei meg fordi born blir sett på som ein trussel mot nordiske tradisjonar ( tradisjonar som faktisk er frå Syd-Europa) fordi dei har feil pigmentfordeling i huda i forhold til det som er ynskjeleg her nord, lei meg fordi nokre menneske er så grunne.  Martin Melin (svensk politikjekkas)  skreiv på instagram at han ville rulle desse hatarane inn i filt, bysse dei forsiktig og seie at det ikkje er så farleg. Akkurat det kunne eg og ha tenkt meg å gjere.  Heldigvis, så har hatet fått motsvar. Det har hagla på med støtteerklæringar både til Åhlens og til barnet sin familie.  Familien har likevel valgt å få fjerna bilete frå internett på grunn av for stort påtrykk av negative tilbakemeldingar.   Åhlens skriv meir om dette i lenkja under. 

Åhlens kommentar

Det er ikkje ofte eg skriv slike innlegg, men akkurat no måtte eg berre få det ut.  Det vart litt for personleg og litt for sårt, men det får gå for denne gong.
Neste innlegg må heller bli noko som er litt meir festleg- kanskje litt kakebaking frå Ta kaka :)

Kraftstasjonen i Måløy

Etter at vi hadde vore på nokre møter i Måløy i dag, fann eg og ho mor ut at vi skulle prøve ut Kraftstasjonen.  Eg har ikkje vore der tidlegare, men eg har høyrt mykje bra om staden. Ein kan seie mykje rart om Instagram og Facebook, men at ein kan snappe opp eit og anna tips til mat, det er  i alle fall sikkert. So og i vårt tilfelle. Mange av våre vener har ete på Kraftstasjonen, og lagt ut det eine etter det andre bilete.
Vi møtte opp, vart vist til eit bord og fekk meny for å bestille. Vi hadde eigentleg bestemt oss på førehand, for på utsida reklamerte dei for salat med torsketunger i tempura. Eg held meg til andre kroppsdelar og dyr, så eg bestilte hamburger av oksehøgrygg. Etter forholdsvis kort ventetid, så kom maten, og no såg vi verkeleg kvifor folk tek bilete av maten.  Eg var jo grisesvolta, så bileta vart deretter ( rakk berre å ta eitt før eg måtte hive i meg maten).

Maten smakte nydeleg. Vi som er medlemer i "Aslauget", veit å bruke adjektiva når det verkeleg er på sin plass, og i dette var ei slik stund.  Burgerbrødet var  mjukt og godt, bløytt i herleg dressing.  Sjølve burgeren var spenstig, utan å vere gummi, og smaken var himmelsk.  Ho mor sine torsketunger var lekre å sjå på, og smaken var ikkje noko å utsetje på heller. Og sidan det no var torsdag, så måtte vi jo sjølvsagt ha karamellpudding til dessert, ein dessert som sto i stil til resten av maten.  Skikkeleg deilig, med andre ord.
Som oppsummering, så kan ein vel seie at; det var mykje mat for pengane, lokalet var triveleg, viktigaste av alt; du følte deg velkomen. Servitøren og "kokkjen" var smilande og blide og lette å snakke med. God sos, som han far ville ha sagt :)

Eg slenger med nettstaden til herlegheita, slik at ein kan sjå kva ein har i vente. Pluss for meny på nettet. Heimesida til Kraftstasjonen

Rullfalleri

No er jula rett rundt hjørnet, og eg er som alltid evig optimistisk på mine eigne vegne med omsyn til juleførebuingane.  I år startar eg tidleg med rullen ( eller rulljen som eg likar å seie).
Eg har kjøpt meg nokre schwungar hos Joker på Flatraket, og då var det jo berre å setje i gang. Dette er lammerullar, så dei er litt små. Eg skøyta i hop to stykker, noko som resulterte i litt lapperull, men det er jo sjarmerande, ikkje sant?

Oppskrifta har eg fått låne av ho mor. Det er visst ei gammal,velbrukt ei.
Krydderblandinga eg bruker er omtrent slik ( til 1 1/2 kg kjøtt og 1 slagside).
3 ts salt
1 ts sukker
1 ts pepar
1 ts ingefær
1 ss hakka løk
2 plater gelantin ( då eg var lita lurte eg alltid på kva gelantinen vart brukt til. Det fann eg ut då Trude, som alltid har vore ein kløppar på kjøkkenet, skulle vise meg korleis vi skulle lage kokosbollar. Det resulterte i det som eg hugsar som verdas største kokosbolle. Og i tillegg smakte den heilt fantastisk).

Takk til Trude som stilte opp som stativ :) 

 

Eg startar med gelantin og krydder og legg kjøtt lagvis.  Når dette er gjort syr eg kjapt saman, før eg "påtar" rulljen i flaska som er i kledd ei strømpe ( og dette høyres nok veldig rart ut for dei som ikkje veit kva eg snakkar om).

 No skal rullen ligge litt  på kjøkkenbenken slik at han saftar seg ( ho mor sitt uttrykk), før eg legg den i kjøleskåpet.  Deretter frys eg den, før eg tek den opp for å koke den ca to dagar før eg skal bruke den. Dersom eg hugsar det, kan eg legge ut eit "etter bilete" når den er kokt og lagt i press.

Tenk om eg i år kunne greidd å lage eit innlegg frå Ta Kaka kvar veke. Det hadde vore noko det. Det betyr jo strengt tatt at eg må lage kaker og. Men, det er jo ikkje det verste ein kan gjere no rett før jul :) 

Vekeblad......

...er noko eg diggar. Og eg skriv diggar, sjølv om eg eigentleg er dritlei alle vekeblad. Eller ukeblad, som det heiter på fint..

Då eg var lita fekk vi varekasse frå Wiik på fastlandet. Tysdagane var det bladdag, det vil seie at mamma bestilte KK, Hjemmet, og av og til Norsk Ukeblad.  Vi barna, det vil seie eg og Pappa, fekk Donald Duck.  Pappa skulle lese det fyrst, deretter fekk eg det. Då broren min i ei periode budde heime, kom han etter pappa, men før meg.  Vi hadde heldigvis ei stilletidande einighet om at vi ikkje skulle avsløre krimgåta for dei andre.
Men, tilbake til vekeblada. Dei var stappfulle av deilige kakeoppskrifter. Side om side med slankekurar.  Eg hugsar at eg reiv ut slankeoppskriftene og hadde dei i permar. side om side med kakeoppskriftene. Litt sært ja, men så var eg og eit sært barn.
Eg var ei stund så opphengt i vekeblada og innhaldet der, at eg ønskte at eg var tjukk, slik at eg kunne slanke meg ved hjelp av ei av desse fantastiske slankekurane.
Besta mi spurte alltid om eg kunne gå inn til mamma og hente Hjemmet. Ho ville berre sjå rosene. Og eg tykte det var veldig rart at det var så mykje roser i Hjemmet.  Eg forsto etterkvart at det rett og slett var bileta som var interessante :)

I dag hylle vekeblada det naturlege. Det vil seie: dei som et kaker og slankar seg i same slengen. Triste historier om mannen som var spelegal og sto i med systra til kona som hadde mista jobben fordi ho var kleptoman og trist fordi ungane hadde flytta ut av huset og ho hadde ingen som ho kunne ta seg av lenger.......... Eller noko slikt.
Interiørblada hyller den individuelle stilen. Det vil seie : same stilen som alle andre har. Helst skal det vere kvitt og grått.  Alle har dei same lysestakane, dei same teppene, dei same lampane og så vidare.

Men, til sjuande og sist må ein ikkje gløyme kva vekeblada eigentleg er. Rein inspirasjon. Vil eg bake kake denne veka? Ja, då brukar eg kakesidene. Vil eg slanke meg? Ja då hiv eg meg på ein 5:2 kur, eller ein supersuppe-kur. Og eg må ærleg innrømme at det er godt å kunne drøyme seg vekk i andre sine heimar når din eigen liknar eit bomba grisefjøs.

Ja, eg mislikar sterkt glossy vekeblad. Og ja, eg elskar dei.
Så i morgon den dag skal eg kjøpe meg eit. Og eg er ikkje i slankemodus, så då vert det nok kaker.....

Tommelom.........

........i hovudet. Og det høver jo bra når ein skal skrive ein blogg.  Difor vert det litt hips om haps.
Men, eg kan jo alltids gje ut oppskrifta på verdas beste luff ---- heilt objektivt altså.
Eg er ikkje heil sikker på historia bak den, men eg trur det var ho mor som kom med den fyrst. Sidan eg brukte oppskrifta fyrste gong, har eg  teke det som passar i.  Det kan vere å røre inn eit ekstra egg, litt havsalt på toppen, eller ekstra smakstilsetning i deiga. Den smakar himmelsk til tapas, lasagne, med sukker på, med sirup på, med godt smør på, utan noko på, rett og slett den ultimate "all round-luffen".  Forøvrig så kjem uttrykket luff frå Besta. Ho lagde aldri loff, men luff.
Well, her kjem herligheta:

"Verdas beste fletteluff"
ca 7 dl mjølk
ca 70 gram smør
ca 1/2-1 pk gjær
1 klype salt
Kveitemjøl til deiga blir passeleg.

Smelt smøret, hell i melka og varm opp blandinga til 37 grader. Hell i bakebollen og rør ut gjæra. Tilsett saltet. Rør inn mjølet til ei fast og god deig. La den heve i ca 30-45 minutt.
Kvelv deiga ut på bakebordet, del den i to. Del deretter kva del i tre og flett ei fin og jamn flette.  ( Du treng faktisk ikkje flettebok for å få dette til, men det kunne jo ha  vore artig å prøve).
Sett fletteluffen til heving, ca 20 minutt.
Før du puttar brøda i omnen på midterste rist, penslar du dei med egg og strør over det du vil. Eg brukar valmuefrø, men du kan og bruke sesamfrø, grillkrydder, eller havsalt.
Steik i ca 20-25 minutt på 225 grader.
Avkjøl på rist.

Og eg vil med ein gong få beklage mine unøyaktige oppskrifter.  Når ein tek det meste på slump, så vert det litt vanskeleg med måla. Mi erfaring er at det går som regel bra.

OG ikkje eit einaste bilete fann eg av luffen... Det må jo tyde på at den var så god at den vart oppeten før eg rakk å ta bilete. ( Det er jo lov å tru det, eller hur?), eller så er dette verdas meste kjedelege og udokmenterte blogg.  Anyway: Ha ein fin fredag.

Kaketilståing og gåve til Sørlandet :)

Eg er ei skam for heile bakeriprosjektet mitt. No er det straks vesle julafta, og eg sit her med sjakkruter og berlinerkransar, julebrød og nokre grovbrød, kjøpte peparkake og kjøpte sjokoladekjeks.  Og eg seier ingenting på å kjøpe julekaker. Slik livet til mange har blitt, så seier det seg sjølv at ein ikkje får tid til å bake sju slag, med mindre du skal vere superwoman og klar alt, både heimelaga peparkakehus, nedvaska kjøkken og stove, sju slag, heimelaga julekort, fint dekorerte pakkar, og heimelaga snacksgåver til vener og kjente. Men, og det er eit stort men. Eg har jo utbasunert ganske kraftig at eg i løpet av sommarferien skulle bake mange slag frå Ta kaka-boka. Det vart vel, tja, la meg sjå, ca tre kakesortar, og når jula kjem, bakemånaden over alle, så greier eg ikkje å stille opp med meir enn tre sortar frå denne boka. Skammeleg. Ja ja, nei nei, som ho seier, nissemora på Månetoppen. Eg har gjort og laga mykje anna. I dag foreksempel, laga eg herleg spaghetti og kjøtdeig.  Vi må ikkje gløyme kvardagsmaten opp i all festen.( sånn, nok trøyst til meg sjølv).

I dag har eg ordna ein julepakke og :)  Kanskje Fru Tone snart får besøk. Det ekje godt å seie,du.  Og når ho får det, så kan ho seie at dette var ei lita påminning om eit flott sommarminne, og at dette kanskje er noko som det berre skal vere to om, dersom ein kan ordne barnevakt ein time eller to. Det ekje godt å seie,du.  Ja, ja.. nei, nei.  Natt her no.  I morgon durar vi av garde inn i fjorden.
God jul til dykk to-tre som les bloggen :)
Og ja....... Joe Cocker døydde i dag-... trasig når dei gode,gamle travarane tek til å felle frå. Lastar opp ein link av min favoritt.....:)
Now that you're gone

Den fjerde rytter av Agatha Christie

Sjeldan har eg lese ei bok som startar så bra som denne: Kaffemaskinen bak meg hveste som en tirret slange. Det var noe uhyggelig, illevarslende ved lyden. Slik er det vel med de fleste lyder i vår moderne verden, tenkte jeg.  Det lammende brølet fra jetfly som lyner over himmelen, den tunge, truende rumlingen av togene i undergrunnsbanen når de nærmer seg, de digre trailerne som får hele huset til å skjelve, ja selv småstøyen fra vaskemaskiner, kjøleskap,trykkokere og støvsugere-de kan være til aldri så stor velsignelse, likevel føler en seg alltid litt på vakt overfor dem. "Pass deg",sier de liksom . "Jeg er en fanget ånd som må tjene deg, men hvis jeg slipper fri.......".  Dette er ein mann sine tankar medan han sit på eit av nymotens kaffibar i Chelsea på 1950/60-talet (boka kom ut i 1963 under tittelen "The pale horse").
Noko av det  spennande med denne boka er tankane rundt det å skrive.  Hovudpersonen,Mark Easterbrook, besøker venninna si Ariadne Oliver som har ei aldri så lita skrivesperre. Det er lett å myrde folk, og i fyrste omgang vite kven mordaren er. Det vanskelege er å tåkelegge det heile og villeie lesaren.  Eg mistenkjer Fru. Christie å skrive seg sjølv litt inn i denne rolla.

Eg les 6.opplag som kom ut i 1985. Etter å ha sett på lånekortet, har ikkje denne boka vore mykje ute og sett seg om i kommuna. Den har blitt lånt ut 25 gonger frå 1986-2014.  Det hadde vore stas om fleire kunne fått auga opp for denne boka, som ikkje er ei Hercule Poirot-bok, men det gjer absolutt ingentingenling :)

Funkar for meg :)

Eg les bloggar, men ikkje slavisk. Nokre bloggar les eg for inspirasjon, andre for å få bekrefta at eg eigentleg ikkje har det så verst. Eg har ikkje heftige treningsøkter å skryte av, eg har ikkje hektiske kvardagar med photoshooot og oppstyling, kjendistreff, sjampis på raud laupar, dyre designmøblar, designvasar og oppussingsprosjekt kvar helg og anna fancyschmancy. Eg har rett og slett ikkje behov for å framstille livet mitt som perfekt, sorglaust eller idyllisk.  Det eg har derimot er dagar som er både grå og fargerike,  kjekk jobb, hektisk kvardag med pendling (eg cruisar til jobb på sjøen  kvar dag på veg til jobb),  flott ungar som gjer meg unik kunst som ingen annen har, og som er uendeleg mykje verdt, eit hus som er ok ryddig, med nokre få rom som fungerar som oppbevaring og som ikkje er så ryddige. Eg kan ta gåturar i verdas vakraste natur, vennane mine er ikkje kjendisar, men veldig eksklusive,  og når eg skal drikke sjampisen min, som ikkje skjer altfor ofte, så drikk eg den gjerne på altanen med verdas vakraste utsikt.  Og som dei seier i VitaPro-reklamen: "funker for meg" :)

Jentan på Båly

Eit aldri så lite tips igjen. Då vi var på ferie på Sørlandet fann Tonepone ut at ho ville syne oss den lokale delikatessebutikken, nemleg Jentan på Båly.  Eg visste ikkje heilt kva eg hadde venta meg, men det var ikkje akkurat dette.  Moderne butikk, lys og innbydande. Ikkje verdens største butikk, men med god golvplass, og små reolar med eit flott utval av lokale varer.  Det var skikkeleg stas å kunne gå og kike på det lokale utvalet dei hadde der.. Vi skulle eigentleg berre ha øl frå det lokale bryggeriet, men då vi fekk auge på verdens største SJOKOLADEKAKESTYKKE, måtte vi berre prøve den.  Grisegodt!!!!!!!! Butikken ligg på Spangreid, og ein må ta av frå E 39 på Vigeland og inn på 460.  Bileta under vart litt små, men de kan klikke på linken, så finn de ut meir om butikken. Jentan på Båly

Store planer, liten evne til gjennomføring....................

............. og difor vert dette det fyrste innlegget på leeenge. Men, når sant skal seiast, så er eg ikkje så frykteleg gla i å sitje ved dataen når det er strålande solskin ute, og fleire meter med vegg skal målast.

Eg tenkte eg skulle syne nokre bilete av mat( bombe).... Miniminime hadde bursdag då vi var på ferie, og i den anledning hadde Tonepone bestilt bord på Spiseriet som ligg på Vigeland.  Vi hadde ikkje vore der før, men dei let vel.  Dei sa mellom anna at om vi bestilte hamburgeren på staden, så kom vi ikkje til å klare å ete den opp.. Haha, try me, tenkte eg og bestilte hamburger. Og då snakkar vi svær og heimelaga burger med skikkeleg stekte poteter til.  Sjeldan vert ein servert ei so tjukke lonse med kjøt. All kred...

 

 

Minime bestilte nachos, og då tenkte vi at det kom litt chips med saus..... Det gjorde det, så til dei grader...I tillegg  til fyldig salat og eit godt kjøtstykke på toppen med bønnespirer. Tonepone hadde og bestilt kake, noko som bursdagsbarnet satte stor pris på, og ekstra stas var det nok at det var helsing frå Isac Elliot på kaka og fyrverkeri :)  

 

 

 

Og kva kan vi konkludere med dette?   Køyrer de E 39 på Sørlandet, så ta av i rundkøyringa ved Vigeland ( der fyret står) og stopp på Spiseriet, det er vel anvendt tid.  Dei leverer  takeaway, så ein kan bestille før ein kjem dit. http://spiserietmat.no/